بهاره پارسامطلق

علف های هرز مهم ترین عامل محدودیت در نظام های مختلف کشاورزی می باشند و در صورت عدم مبارزه، عملکرد گیاهان زراعی را به میزان قابل توجهی کاهش می دهند. روش های مختلفی برای کنترل علف های هرز و جایگزینی کاربرد علف کش ها وجود دارد که از مهم ترین آن ها می توان به استفاده از خاکپوش اشاره کرد. خاکپوش لایه پوششی از مواد آلی و یا غیر آلی است که برای محافظت و ارتقاء کیفیت خاک، افزایش ذخیره رطوبت خاک و کنترل علف های هرز استفاده می شود. این پژوهش با هدف بررسی مزایا و معایب استفاده از خاکپوش (با تمرکز بر خاکپوش های زیستی) به جای علف کش های شیمیایی در کنترل علف های هرز، انجام شده است. نتایج بررسی منابع مختلف حاکی از آن است که استفاده از خاکپوش در کنترل علف هرز و استفاده از آن بجای علف کش به دلیل خصوصیات فیزیکی و شیمیایی خاکپوش می تواند از جوانه زنی و در نتیجه رشد علف های هرز جلوگیری کند. از طرف دیگر بسیاری از گونه های علف هرز برای جوانه زنی نیاز به نور دارند، خاکپوش می تواند از رسیدن نور به بذور آن ها جلوگیری کند و با تولید یک لایه خفه کننده موجب کاهش فتوسنتز و در نتیجه کاهش رشد گیاهچه های علف هرز و افزایش رشد و عملکرد گیاه هدف می شود. از این رو استفاده از خاکپوش های زیستی به دلیل عدم آلایندگی و مخاطرات زیست محیطی در جهت رسیدن به اهداف کشاورزی پایدار توصیه می گردد.