|
عنوان
|
ترکیب شیمیایی و گوارش پذیری آزمایشگاهی اندام های هوایی پیاز سیلو شده با خرمای وازده، ملاس و اوره
|
|
نوع پژوهش
|
مقاله چاپ شده
|
|
کلیدواژهها
|
آزمون تولید گاز، افزودنی های سیلاژ، اندام های هوایی پیاز، پایداری هوازی
|
|
چکیده
|
سابقه و هدف: هنگام برداشت غده پیاز، اندام هوایی (بوته) آن به جز دربرخی موارد که به وسیله گوسفندان چرا می شود معمولاً کاربرد چندانی نداشته و در زمین رها می شود. باتوجه به تولید سالانه بیش از سه میلیون و یکصد و پنجاه هزار تن پیاز در کشور و به دنبال آن تولید شایان توجهی بوته پیاز، به نظرمی رسد درصورت فرآوری مناسب و به کارگیری آن در جیره دام، این فرآورده جانبی می تواند بخشی از نیاز دام را برآورده کند. به دلیل رطوبت بالا و به ویژه کربوهیدرات محلول در آب پایین، سیلوکردن آن با چالش هایی روبروست. ازاینرو این پژوهش باهدف اندازه گیری ترکیبات شیمیایی و گوارش پذیری سیلوی اندام هوایی پیاز فراوری شده با اوره، ملاس و خرمای غیرخوراکی (وازده)، به روش تولید گاز انجام شد.
مواد و روش ها: اندام های هوایی پیاز از مزارع شهرستان جیرفت، گردآوری و پس از پژمرده شدن، برای سیلوکردن به قطعات یک تا دو سانتیمتری خردشدند. بوته های خردشده پیاز پس از آمیختن با اوره (در دو سطح 5/2 و 5 درصد)، ملاس و خرمای وازده بدون هسته (هرکدام در دو سطح 10 و 15درصد)، درون کیسه های پلاستیکی سیلوشدند. کیسه ها پس از 60 روز بازشدند و بی درنگ، pH سیلاژ اندازه گیری شد. ترکیبات شیمیایی شامل ماده خشک، ماده آلی، پروتئین خام، الیاف نامحلول در شوینده خنثی، الیاف نامحلول در شوینده اسیدی، غلظت کربوهیدراتهای محلول و نیتروژن آمونیاکی نمونه ها اندازه گیری شد. برای اندازه گیری گوارش پذیری آزمایشگاهی روش تولید گاز به کار رفت و فراسنجه های تخمیر شامل گوارش پذیری ماده آلی، انرژی قابل سوخت و ساز، انرژی خالص شیردهی و اسیدهای کوتاه زنجیره هریک از تیمارها برآورد شدند.
یافته ها: ماده خشک با افزودن هر سه افزودنی نسبت به سیلوی بدون افزودنی افزایش و الیاف نامحلول در شوینده خنثی کاهش یافت. ماده آلی در سیلوهای دارای اوره و ملاس بیشتر و در سیلوهای دارای خرمای وازده نسبت به شاهد کمتر بود. پروتئین خام، تنها در سیلوهای دارای اوره (09/17درصد) از سیلوی شاهد (28/8درصد) بیشتر بود و چربی خام، فقط با افزودن خرمای وازده افزایش یافت (05/0P<). الیاف نامحلول در شوینده اسیدی تحت تاثیر افزودن اوره و خرمای وازده قرار نگرفت (05/0P>)؛ ولی در سیلوهای دارای ملاس (40/15 درصد) از سیلوی شاهد (13/24 درصد) به گونه معنی داری بیشتر بود. افزودن خرمای وازده و ملاس به سیلو، افزایش کربوهیدرات های محلول و کاهش pH و نیتروژن آمونیاکی را درپی داشت (05/0P<). افزودن خرمای وازده و اوره تاثیر معنی داری بر پایداری هوازی نداشت؛ ولی پایداری هوازی در سیلوهای دارای ملاس (48 ساعت) بیشتر از تیمار شاهد (44 ساعت) بود (05/0P>). یافته های آزمایش تولید گاز نشان داد که افزودن ملاس به سیلاژ باعث افزایش میزان گاز تولیدی نسبت به تیمار شاهد و افزودن اوره، باعث کاهش گاز تولیدی نسبت به تیمار شاهد شد (05/0P<) درحالی که افزودن خرمای وازده به سیلاژ بوته پیاز، تاثیر معنی داری براین فراسنجه نداشت. پتانسیل تولید گاز تنها با افزودن 15 درصد ملاس به سیلو افزایش یافت و افزودن ملاس و خرمای وازده، ثابت نرخ تولید گاز را نسبت به تیمار شاهد افزایش و افزودن اوره این فراسنجه را کاهش داد (05/0P<). انرژی قابل سوخت وساز و درصد گوارش پذیری ماده آلی در سیلوهای دارای ملاس (به ترتیب 88/8 مگاژول بر کیلوگرم و 09/60درصد) و خرمای وازده (به ترتیب 87/8 مگاژول بر کیلوگرم و 12/50درصد) از سیلوی بدون افزودنی (به ترتیب 08/8 مگاژول بر کیلوگرم و 93/54درصد) بیش
|
|
پژوهشگران
|
سعیده شهدادی (نفر اول)، مهدی قریشی (نفر دوم)، نعمت ضیائی (نفر سوم)، امیر موسائی (نفر چهارم)
|